sábado, 12 de julio de 2014

Amélie

Amélie left me,
she fled, and summer got frozen.
I thought I had her, damnit,
I’d swore she was mine.

But, in the end, she was missing,
and nothing could substitute her,
every promise we did,
every kiss went an illusion at last.

Like ice melts in my whiskey glass,
our history fades, our love did not last,
a lone umbrella under your blue sky,
a dirty piece of paper that’s trying to fly.

Just tell me, Amélie,
do you even mean it,
or else, have you forsaken me
so lightly?

And, now, life seems strange,
without you, it’s colourless,
seems to have no more charm,
and guess you won’t notice.

I thought I was acting right,
I thought my choices were correct,
the very first time that I could
feel it that way.

And every shard of me,
of my mistreated heart,
still belongs to you,
even if you don’t mind.

Like ice melts in my whiskey glass,
our history fades, our love did not last,
a lone umbrella under your blue sky,
a dirty piece of paper that’s trying to fly.

Just tell me, Amélie,
do you even mean it,
or else, have you forsaken me
so lightly?

And, now, life seems strange,
without you, it’s colourless,
and I can’t stand it, no more,

Just tell me, Amélie,
do you even mean it,
or else, have you forsaken me
so lightly?

And, now, life seems strange,
without you, it’s colourless,
seems to have no more charm,
and guess you won’t notice.


With this song, nothing changes,
but I still need to write it down, to give it in,
because, even if I know
that “we” is forbidden, I still dream of it,

I just can’t give you up, Amélie!

+++++++++++++

Esta canción es bastante más reciente, aunque no tengo claro de cuando. Es la muestra de cómo me he sentido desde que Ainoa me dejó, fundamentalmente. Supongo que algunos de quienes la lean podrán sentirse identificados con ese quiero y no puedo, con esa sensación de haber hecho todo lo posible y, a pesar de todo, fracasar. Es una sensación que te deja completamente planchado. Una sensación que no desaparece realmente, sino que se agazapa, lista para saltar sobre uno. Esa sensación de engaño nacida del considerar que sólo uno mismo sufre mientras que el otro es feliz y ni se acuerda de uno. Es una visión parcial e injusta, y lo se perfectamente. Pero es la que hay, no somos dueños de lo que sentimos.

La canción que empleé como base fue también la que me inspiró para escribir esta canción, "Plain sailing weather" de Frank Turner. Por darme, me dio hasta el nombre de la chica. Es una preciosidad de canción que recomiendo a quienes se hallen en una situación pareja a esta.

Charlotte's Devil Cherry

I missed you, honey, for so long,
now you come back, among the crowd,
just as subit as the day you disappeared.

As I was drinkin’ Devil’s Tea,
regrettin’ my own agony,
my turbid eyes began to see it clear.

I see, I touch, I know, I feel
you’re beside me, honey, now you’re back.
Forget the days I used to past,
no more guilty for your fate at last.

Charlotte, do you remember me?
Remember how we used to be?
I’m the only man who loved you for real.

I would share with you every sight,
but just drinkin’ this cup of lies
am I able to see you here, with me.

I see, I touch, I know, I feel
you’re beside me, honey, now you’re back.
Forget the days I used to past,
no more guilty for your fate at last.

The peak of drug, it seems afar,
I feel I’ve lost you one more time,
my dear Charlotte, forgive my harassed mind.

Again I’ll drink that promises’ juice,
I’ll bring you back to our refuge,
to this world, black and white I built for you.

I see, I touch, I know, I feel
you’re beside me, honey, now you’re back.
Forget the days I used to past,

no more guilty for your fate at last.
+++++++++++++

Casi un año después de haberla escrito, finalmente me decido a publicar esta canción. Es una canción sumamente especial, por su origen. En el momento de escribirla, pasaba por uno de los momentos más duros de mi vida, cierto es, que no todos los días se te escapa entre los dedos una mujer como la que se me escapó a mí. Y, por aquellos días, vi un capítulo de El Mentalista, concretamente "Red Devil Cherry". Así, resumiéndolo por encima, Patrick Jane consume accidentalmente un té de belladona (baya del diablo, de ahí el nombre), y en sus alucinaciones ve a su hija Charlotte. Eso me hizo pensar bastante en el concepto de la pérdida, en lo que supone echar de menos. Y aplicarlo en mi caso, claro está. Esta canción es bastante asimilable a lo que sucede en dicho episodio, pero alterando los personajes. Esa historia, unida en parte a cierto pasaje de Origen (-¿Tan importante es soñar? -En mis sueños seguimos juntos) me hicieron pensar más de una vez en conseguir alguna clase de alucinógenos, especialmente en los peores momentos. Sin embargo, nunca he llegado a cruzar ese límite. Me conozco, conozco mi mente, y se que hay cosas que es mejor mantener atadas.

La canción que utilicé como base es "Jolene", de Dolly Parton, una preciosa melodía que venía como anillo al dedo. 

miércoles, 7 de agosto de 2013

Songs beyond the ocean.

Ha sido mucho tiempo sin escribir. Bueno, no exactamente sin escribir, pero básicamente sí. Siempre he dicho que escribo cuando estoy mal, y he estado más de un año demasiado feliz como para necesitar esto. Sin embargo, todo pasa, y aquí estoy de nuevo, estrenando bloque e intentando olvidar.

El título, "Canciones al otro lado del océano" hace referencia a cómo me siento ahora mismo: completamente enamorado de la mujer con la que he compartido mi último año, que se ha marchado a México y me ha dejado. No consigo, a pesar de lo que muchos me han dicho, culparla por ello. Tenía sus razones, y yo no supe hacerlo mejor.

Al momento de abrir este bloque hay dos canciones, "Charlotte's Devil Cherry" y "Dead man's hand" que están escritas. Cuando tenga algo de ánimo las subiré.

martes, 8 de mayo de 2012

Stupid things.


A castle, built up with nostalgic verse,
with purple flowers, the tower grows,
when made of paper, they’re calling from the shore.

A sea of blue and grey that rises high,
the sweet caress of the rain that falls,
a lovely song I will whisper in the dark.

In this hand, my Joker is burnt,
had a reason, now it’s all blown,
‘cause to win this game, my card’s not allowed…

Wanna hold em’ this time.

From a nothing, it comes the fight,
desperated to cross the line.
Well I just wanna give her a chance
to shine, as brightful as the stars can.

A secret, confidence ain’t naïve at last,
and dreamless nights are the best, by far,
forsake the nightmares under the sheets tonight.

To hear one last song as it comes the light,
blue shining sparkles, behind your eyes,
we melt beyond the last confines of our minds.

In this hand, my Joker is burnt,
had a reason, now it’s all blown,
‘cause to win this game, my card’s not allowed…

Wanna hold em’ this time.

From a nothing, it comes the fight,
desperated to cross the line.
Well I just wanna give her a chance
to shine, as brightful as the stars can.

In this hand, my Joker is burnt,
had a reason, now it’s all blown.
Never you had at all
what I see you deserve, and,
I won’t give up, I just…

Wanna hold her this time.

From a nothing, it comes the fight,
desperated to cross the line.
Well I just wanna give her a chance
to shine, as brightful as the stars can.

+++++++++++++

Cosas estúpidas, vaya nombre, ¿eh? En general, los títulos son lo primero que me viene a la cabeza, es mi forma de centrarme en qué quiero escribir. Lo más tarde, aparecen a mitad de la canción. Pero nunca, nunca me había visto con la canción ya escrita, pasada a Word, con la ventanita de guardar abierta y sin un nombre que ponerle. Supongo que también tiene que ver con el hecho de que no quería hacer así esta canción. No estoy disgustado con que haya salido así, pero pretendía...reflejar otras emociones. Estos días estoy acostumbrándome a fallar.

Pero, en definitiva, ¿de qué va hoy la mierda? Bueno, de esas pequeñas cosas, esas estupideces que gente como yo no puede evitar hacer. Esos detalles tontos, esa forma de ver las cosas. Ese negarse a dejar de preocuparse, ese querer para cada cual lo que merece. Esas cosas que, para mí, son cotidianas. Son parte de mi, de cómo soy.

También hay una serie de referencias al póker. En el póker Texas hold em', la variante más jugada, se suele "quemar" una carta antes de sacar la siguiente, es decir, descartarla sin que se vea su valor. Además, en este juego, no se utilizan Jokers, por lo que un Joker en tu mano puede hacerte ganar la jugada, pero es completamente inútil, porque no se juega con esa carta. Sí, es una gilipollez, pero no doy para cosas inteligentes.

El resto de referencias, que las hay y muchas, no puedo explicarlas. Ya las entenderá quien deba, o no. 

La melodía de la base es "Tears into wine", de Billy Talent, una canción francamente buena, que recomiendo, sin duda alguna.

lunes, 23 de abril de 2012

Crown



He’s trapped, inside a journey without an ending,
he seeks the cities where life is fading,
looks for a Queen to wear the Crown.

No answers for all the questions he keeps on asking,

not enough twilights, lips feel so pointless,
an endless night, without a dawn.

Oh, seems insane, it seems so fool,

he keeps on trying, can’t find a muse.
Oh, seems stupid, seems a lie,
don’t give up hoping to find the luck,
just wanna find her, the Queen of Clubs.

He asks every single lips he’s kissing the question,

without a word, delivering caution,
are you, my girl, the one I want?

Are you the Queen I have been for the late

hours and the forgotten frontiers,
do you deserve the Crown of Clubs?

Oh, seems insane, it seems so fool,

he keeps on trying, can’t find a muse.
Oh, seems stupid, seems a lie,
don’t give up hoping to find the luck,
just wanna find her, the Queen of Clubs.


+++++++++++++



Si hay una de mis historietas, metáforas y mierdas semejantes por la que siento cariño, es sin duda por la de las cuatro Reinas. No es, en absoluto, difícil de plantear, de hecho, ya los palos de la baraja tienen su significado implícito. Diamantes, picas, corazones... y tréboles. Según a quién le preguntes, te dirá que se refieren a clases sociales, como los palos de la baraja española, o a cualidades. Yo me inclino más por esta última. Y hubo un día, tiempo atrás, en que me di cuenta de que había tenido ya todas las Reinas antes. Menos una. La de tréboles.Tengo la teoría de que la Reina de Tréboles será la chica que me haga feliz. 


En realidad, aspirar a la "Corona de Tréboles" no es difícil, hay  unas cuantas mujeres que estuvieron en esa disposición. Pero ninguna de ellas ha sido capaz de conseguirla. Quizás, esa figura la tenga muy idealizada. Quizás, sin más, no haya encontrado a nadie capaz de ganarla. ¿Quién sabe?El caso es que ahí sigue el trono. Vacante. Esperando. Y, ahora, la metáfora ha dado una canción. Al menos, de algo ha servido.

La música que utilicé como base es "Los mismos clavos", de Marea. La estrofa de esa canción me encanta, por su extraña forma, una suerte de escalera, en la que el número de sílabas se va disminuyendo paulatinamente, una técnica que, aunque difícil, da unos resultados magníficos y un ritmo muy especial.

miércoles, 11 de abril de 2012

The druj.

It tasted like chocolate,
the drug is running through my veins.
I don’t try to fight it, as it becomes stronger,
‘cause it is all harmless, ‘cause it’s like a caress.

Gimme one last time!
I want to taste at last!
At last I’d crawl for…

It is my drug,
the only thing I need at all,
like and addict,
I wanna have more,
more, and more of it,
what can I do?
It is so perfect…
it is just all I need!

Like wine, as liqueur’s bit,
as angels’ feathers, it’s so sweet.
It’s acid as lemon, it’s salty like sea’s kiss,
spicy, cold, burnin’, it fills every heartbeat.

Gimme one last time!
I want to taste at last!
At last I’d crawl for…

It is my drug,
the only thing I need at all,
like and addict,
I wanna have more,
more, and more of it,
what can I do?
It is so perfect…
it is just all I need!

It came to me,
now, I find myself,
enchained to that wheel.

I cannot lie,
life’s much better, now
my world’s beneath your light.

Gimme one last time!
I want to taste at last!
At last I’d crawl for…

It is my drug,
the only thing I need at all,
like and addict,
I wanna have more,
more, and more of it,
what can I do?
It is so perfect…
it is just all I need!

+++++++++++++

¿Cómo iba yo a dejar pasar la comparativa por antonomasia, la mujer con la droga? Lo cierto es que es un tema, una comparación que siempre me ha gustado, por su complejidad y, ¿por qué no? por su veracidad. Siempre me han chiflado las canciones que utilizan este tema, y ahora lo cojo yo y lo utilizo a mi modo. Es claro y evidente que esta canción habla sobre el aspecto positivo de las drogas, esa alegría, aquello bueno que brindan. El por qué... no lo se. Supongo que hoy no quería nada más negativo, que bastante ha costado salir con una sonrisa de esta mierda de día. Supongo que esa puede ser la causa, sí.

La letra está escrita, libremente en algunos tramos, sobre la melodía de "My heroine", de Silverstein, justamente una de esas canciones que hablan de la droga, mimetizándola con la mujer.

miércoles, 4 de abril de 2012

Turn off the lights.

It was a normal night,
just smoke, songs and her shine,
never mind, who cares?
‘Cause it all happened so fast
in that room, when we turned off the lights.

Almost came the dawn,
dry lips and just a thought,
never had the intention,
it came within our souls,
in that room, when we turned off the lights.

You know, it never happened,
just a misty illusion, fever, just a reflex,
weakness, delight, never mind, no matter
no more lips so fragile,
no more beds burnin’ desire,
no more nights forsaking, turning off the lights.

No questions, no more,
no more doubts wounding, no more,
no more pale skin scars,
no more within the night,
in that room, when we turned off the lights.


Deaf to reason, that’s how
we both could feel that night,
when insanity
took the control of out sights,
in that room, when we turned off the lights.

You know, it never happened,
just a misty illusion, fever, just a reflex,
weakness, delight, never mind, no matter
no more lips so fragile,
no more beds burnin’ desire,
no more nights forsaking, turning off the lights.


+++++++++++++

Esta canción no va a incluir su explicación, que existe y está donde debe estar. So sorry.

La canción empleada es "Dos corazones", de Stafas, uno de esos descubrimientos que agradeces de modo especial.

The clock.

Beauty smiling clockwork,
seconds isolate,
brief sights, hope, illusions,
and time feels like a prey.

Anchorage your feelings,
you can stop the pain,
sorrow, joy, it is all gone,
it’s far, beyond the faith.

You feel it in your heart,
deep, deep inside, yet so far.
Controlling the time,
a clock, when it is enough.

The hands, they don’t stop cutting
the time, it’s passing through,
it’s bleeding, the tick-tacking harms,
moments torn apart.

Stop it now, you can erase
the things that you don’t need.
Forget it all, it is now frail,
you can forget the pain.

You feel it in your heart,
deep, deep inside, yet so far.
Controlling the time,
a clock, when it is enough.


+++++++++++++

Lo cierto es que esta canción tiene ya tiempo. De hecho, estaba escrita ya cuando decidí cambiar de bloque, esta es la canción que da inicio y marca la temática de "The time metaphor". Sólo un paso más, una canción que habla del metaforismo, de cómo con un simple reloj y la disposición adecuada puedes disponer a tu antojo del tiempo. Para aislar el dolor, para exprimir el placer, en definitiva, para disfrutar el tiempo.

La canción que utilicé como base fue "The islander", de Nightwish. En primer lugar, porque es una canción preciosa y me encanta, y en segundo lugar porque, desde otra perspectiva, habla también del tiempo aprovechado.

jueves, 23 de febrero de 2012

The time metaphor (beyond the sea's heart)

"The time metaphor", la metáfora del tiempo, es el nombre con que he bautizado al cuarto bloque de canciones, que empieza ahora.

En general, los cambios de bloque suelen tener un trasfondo, un motivo claro. Generalmente, algo malo. Esta es la excepción. No hay catástrofe detrás de este cambio de bloque, es sólo un paso más allá de Sea's heart, de ahí el subtítulo.

El origen del título de esta canción aparece en Diciembre, cuando planteo y dejo por escrito la que, por el momento, me parece mi "gran obra" filosófica, esa cosa, medio método, medio teoría, a la que denominé metaforismo. Sin entrar en muchos detalles, diré que el método consiste en reducir ideas complejas a algo manejable, por medio de una metáfora. En principio, el método era una terapia. Ahora, por contra, lo empleo como potenciador sobre todo. Sumado a un reloj, mi reloj de bolsillo, de esos que encuentras en cualquier mercadillo, ha demostrado ser...útil. Mucho, en realidad.

Y todo por una simple metáfora. Todo por ser capaz de metaforizar el tiempo.

martes, 24 de enero de 2012

Absence song.

Standing, alone, fixed your gaze in the night,
beating so strong, like a drum, feel your heart,
remembering, all little shards.

Her last words still sound in your ear loud,
think you can smell her perfume arround,
but you can't see her sweet figure now.

'Cause summer, without you,
is as cold as winter,
but winter, without you...
it is even colder.

I write your absence,
just ink, I'm still alone.

Singing out songs that you used to share loud,
screaming for things forever torn apart,
can't feel the pain? It's inside you.

You're missing now what you used to delight,
you embrace the air, there's no one in your arms,
you're lost, afraid, alone in the night.

'Cause summer, without you,
is as cold as winter,
but winter, without you...
it is even colder.

I write your absence,
just ink, I'm still alone.

+++++++++++++

Creo que el título de la canción "Canción de ausencia" lo dice todo. Esta canción es, posiblemente, una de las que más fluidas me ha salido, y no es poco el sentimiento que me ha hecho escribirla y, probablemente, es de las que menos explicación necesita. Es lo que se siente, lo que siento, ante una ausencia. Siempre me ha maravillado esa sensación, que te ataca cuando llevas mucho sin ver a alguien...del mismo modo que te puede atacar si sólo hace unas horas que no la ves. Es curioso.

La base que he utilizado en las estrofas es "Life must go on", de Alter Bridge, una gran canción. La utilicé también en el puente final del estribillo (And keep on rolling, rolling, life must go on). Sin embargo, la primera parte del estribillo la he tomado prestada de la dedicatoria de "The Hostile Hospital", de Lemony Snicket (For Beatrice- Summer without you is as cold as winter. Winter without you is even colder.), que he tomado sin pudor alguno, adaptándola levemente para darle algo de ritmo. Simplemente...necesitaba usarla. De hecho, esa parte ha sido la primera en aparecer sobre papel de la canción.

lunes, 23 de enero de 2012

Serendipity.

You can say it is just luck,
you can say the fate's behind,
and you can call it a thousand ways,
the truth's that it's just serendipity.

It is not an easy path,
maybe thorns appear so fast,
but it's ours, it's you and me,
we just can call it serendipity.

You appeared with no more advice,
gave me hope, a life, and sweet love,
just a half, just what I always need,
no regrets, love with no remorse.

Never felt my heart like this,
never thought this could be real,
but it's true, darling, it's true,
serendipity, deep inside our souls.

You appeared with no more advice,
gave me hope, a life, and sweet love,
just a half, just what I always need,
no regrets, love with no remorse.

+++++++++++++

A esta canción le ha costado salir. Mucho, mucho más de lo que quisiera. Supongo que es porque estoy acostumbrado a escribir en otro registro, que no se escribir acerca de que las cosas vayan bien. Esperanza y fracaso, pero no triunfo. Me sentía, me siento aún, manco, manco del todo, por no ser capaz de canalizar todo lo que siento en palabras, con más o menos gusto. Siempre digo que no me gusta cómo escribo, aunque haya quien me lleve la contraria. Pero lo hago porque me gusta, porque me siento bien haciéndolo. Y, de pronto, me encuentro ante una situación que se escapa de mis capacidades. No es cómodo para nada, no es agradable.

En definitiva, esta canción trata de la serendipia, una especie de casualidad afortunada. Esas cosas que nadie sabe por qué suceden, pero que agradeces de un modo especial. La serendipia que me hizo encontrar a mi chica, la que nos unió, la que hace que, a pesar de las dificultades que provocamos, sigamos juntos. La que hace que sienta todo lo que siento, la que hace que no sea capaz de escribir sobre ello, por ser algo tan diferente a lo que siempre encontré.

Sólo puedo decir...gracias.

¿Como base? Bueno, intenté usar "Every time I see you falling", de Jewel, pero me fue imposible, así que recurrí, ya por tercera vez, a "Knockin' on Heaven's door". Si pudiese dar un premio a la melodía más agradecida, se lo llevaría, sin duda.

viernes, 20 de enero de 2012

Isolde.

The daughter of the Queen, Emerald Isle,
trapped inside a cold tower,
the Dragon’s flame I fought, wounding spear,
I broke the spell, she was mine.

Her mother was so glad, gave her pride,
Princess’ hand to my king.
And you, the brave Tristan, will be in charge
of carrying her to Cornwall.

Be quiet, Isolde,
don’t make a sound,
the king’s awake,
I fear his revenge.

Be quiet, Isolde,
we hurt his pride,
he will not rest.
till this dark night ends.

Our travel passed so fast, so unreal,
she was for my uncle,
but our hearts were so young, couldn’t lie,
the sweetest sin, every night.

So many times we met, secret nights,
hiding from the Court eyes.
But nothing ever lasts in the dark,
no, my love, it is brought to light.

Be quiet, Isolde,
don’t make a sound,
the king’s awake,
I fear his revenge.

Be quiet, Isolde,
we hurt his pride,
he will not rest.
till this dark night ends.

“Remember to believe”, she said, how
could I ever did so?
‘Cause I believed, I failed, lost my heart,
I lost my way and her light.

No more loving embraces, no more sights,
no more burning candles.
That old dark Court’s so far, it is gone,
no kings, no knights, no more nights.

Be quiet, Isolde,
don’t make a sound,
the king’s awake,
I fear his revenge.

Be quiet, Isolde,
we hurt his pride,
he will not rest.
till this dark night ends.


+++++++++++++

La de Tristán e Isolda es una historia de amor al uso. Edad Media, ambiente caballeresco, amor imposible. Es un tema que no por recurrente deja de ser atractivo. Y yo, que leí ya muchas historias del estilo, siento un especial cariño por Tristán e Isolda (Iseo, según otras versiones). No se por qué. Quizás porque, en cierto modo, se sale de la linea por sus detalles.

Tristán era hijo adoptivo del Rey de Cornualles (Cornwall, Inglaterra), su tío, quién le educó. Según versiones, era un buscador del Grial, siendo Caballero de la Mesa Redonda. El caso es que, en uno de sus viajes, rescata a una damisela apurada de un Dragón. Pero la dama no es cualquiera, resulta ser hija de la Reina de Irlanda que, agradecida, le entrega su mano. Lo curioso es que no se la entrega a él, sino a Marc, tío de Tristán, Rey de Cornualles. El caballero queda encargado de escoltar a la dama hasta su boda y, durante el viaje, se enamoran. Ya en Cornualles, y casada con Marc, los dos jóvenes comienzan a mantener una relación adúltera que, siendo descubierta, precipita una serie de peripecias más o menos épicas que terminan con la muerte de los amantes.

Ya digo, no se por qué, esta historia me gusta. Es...bonita.

Como base melódica utilicé esta vez "The crow, the owl and the dove", reciente descubrimiento del que no me arrepiento.

jueves, 19 de enero de 2012

Saint Irene

Down, in the city, where all the lights seem so frail,
there is a building, appearing through the shades,
not so old, but none can say it is young,
sinister statue, this cold night, it seems so doomed.

Raindrops are crashing now beneath that empty roof,
birds nests are drowning, tonight, the rain’s so cruel,
it even force the pale lady to escape,
now, it’s so lonely, just one more, among the crowd.

Saint Irene,
raindrops fall, they’re just reminding
that it’s gone,
sun eloped, the light forgot you.

Over the tower, even over the top clocks,
over the strange time, passing through your walls, so fast,
can you see all this jealousy in vain,
lay unforgiven, unforgotten, in the end.

Saint Irene,
raindrops fall, they’re just reminding
that it’s gone,
sun eloped, the light forgot you.

In the beginning, there was just cold rain,
fading upon Saint Irene.


+++++++++++++

La historia de esta canción es, cuanto menos curiosa. A pesar de su nombre, no tiene absolutamente nada que ver con Irene. No, esta canción es una oda, mi oda al edificio que más me ha marcado desde que estoy en Vigo.

No es antiguo, aunque tampoco se le puede calificar de moderno. La historia del Instituto Santa Irene es bonita, pero entonces no la conocía. Me daba igual, me parecía un edificio precioso. Esta canción se fragua una noche, recién llegado de Madrid, en la que llovía. Las gotas de agua se asemejaban a peonzas sobre el pavimento, y el edificio estaba muy pobremente iluminado. En ese momento, sentí ese tirón que me lleva a escribir, y saqué la libreta, mientras esperaba al autobús. No es mucho, pero es lo que sentía por un edificio que, para mí, ha sido siempre especial.

La canción que utilicé como base es "Roulette", de System of a Down. Y, como nota final, para leerlo correctamente, Irene se pronuncia Airin en inglés, aunque se mantenga la grafía.

martes, 6 de diciembre de 2011

Silverbeats.

Let me tell you a story I’ll whisper tonight,
all the world, inside a heart.
Let me tell you the joy, let me tell you the pain,
let me tell you how it ends.

It’s just a memory, a frozen image,
it’s just a cold hearts, silver beats,
rememberin’ it used to be…

…as the pure white snow, when it falls in the night
over the sea, in a sight.
Silent flakes, as they fly, melting under the sun,
pure white water through your eyes.

As a green light in a twilight shine, no scars
would you leave, inside my mind.
Living as a spark, fast, so brightful, so warm,
just a second, and it’s gone.

It’s just a memory, a frozen image,
it’s just a cold hearts, silver beats,
rememberin’ now it is…

…as a tear falling, a rotten rose laying
in a book that hides the cries.
Silver drops, rolling down, waterfalls cross your face,
it is all gone, in the end.

As a shoot star falling, as a flame made of ice
burnin’ all you used to have.
Everything you believed, you defended so hard,
ashes hiding in a shaft.

It’s just a memory, a frozen image,
it’s just a cold hearts, silver beats,
rememberin’ it will be…

…as a warm voice passing through your eyes,
as a moment caught in photographs,
as a regret coming from the past,
hanging always in the heart.


+++++++++++++

Hay personas que tienen el corazón de oro. Ella lo tenía de plata, de ahí el nombre de la canción, "latidos de plata". Ahora lo tengo yo. Hay quién cree que sigo queriéndola. Hay incluso quién cree que lo del corazón fue una indirecta por su parte. Yo estoy curado de espantos. No creeré la primera mientras pueda, no creeré la segunda si no es tan evidente que me vaya chocando con la evidencia misma. Cuestión de estar de vuelta de tantas cosas.

Esta canción... es una especie de "in memoriam" en vida. Por aquello que fue, aquello que veo que va diluyéndose, poco a poco. Que va transformandose, poco a poco, en aquello que detesta. Y eso me jode infinitamente. ¿Por qué? Bueno, supongo que a nadie le gusta ver como alguien que quiere va acercándose al fondo del pozo. No, definitivamente no es agradable. Y quizás tenga algun matiz de culpabilidad, al fin y al cabo.

Me quité la llave del cuello. No voy a hacer lo mismo con el corazón. Así, cada vez que me vea, verá un corazón de plata colgando de un simple cordón y, con suerte, recordará lo que fue, lo que debió ser.

Como base, muy libremente utilizada, empleé (alguno me mata por esto) "Salir corriendo", de Amaral. Es una canción que me marcó cuando tenía diez años aprox, y que me parece ciertamente preciosa.

martes, 29 de noviembre de 2011

Cross road.

She came from a land of hollows,
I came from a land of sparrows,
in a city of brightful sunfalls,
our roads crossed, beside the grey coast.

She wasn’t looking for me,
I didn’t expect, at least,
finding her under this sunfall,
crossing our ways in this gallows.

I didn’t want to but, in the end, I don’t
complain about this, honey.
You came with the night, as summer left us,
as it left us all, you came.

She prepared her trap with care,
didn’t know, in fact, she did,
I became the fool prey catched,
the naïve hunter didn’t notice.

Every minute that I see,
passing through, beyond the sea,
claiming mercy, you, deaf lady,
set me free, this gallows’ trapping

I didn’t want to but, in the end, I don’t
complain about this, honey.
You came with the night, as summer left us,
as it left us all, you came.

She came from a land of hollows,
I came from a land of sparrows,
walking through this path of shadows,
we arrived to this far road cross.


+++++++++++++

La verdad es que esta es una canción comparativamente alegre. Entre las mías, al menos, vaya. No tiene mucho trasfondo, la verdad, es una historia muy vieja. Chico y chica que, siguiendo caminos separados, acaban por cruzarse en algun momento. En este caso, el cruce de caminos es Vigo, cómo no, donde vivo y donde la encontré. ¿El resto? Bueno, el chico se pilla por la chica, que ha tendido una trampa de la que no se ha percatado. Me hizo gracia imaginar una presa pidiéndole al cazador que reparase en ella, en lugar de dejarla abandonada.

El único punto que puede ser dificil de entender de la canción es el empleo de la palabra "gallows", horca. Eso...bueno, aunque algunos no estén de acuerdo, sostengo que esta ciudad atrapa. No como Madrid, que no te deja escapar aunque la odies, no. Atrapa de otro modo. Te hace querer estar en ella. Yo al menos lo veo así.

Utilicé, curiosamente, la canción de "Bongo bong", de Manu Chao, para escribir esta canción.

Broken key.

Hold it in your hand, so pointless,
hold it in your hand,
regret now your lack of braveness,
blame it on your luck.

But it’s too late to say “I love you”,
now, it’s just too late
to return and win her once more,
to hang the key in your neck.

Just break it,
forsake it, I plea,
thatdamned key
burning me, indeed,
my breath caught,
deliver my sight,
never show,
break the key.

Feel it now, like you’re a hangman,
bouncing on a cliff,
your feet elope from the damned ground,
heart’s over your head.

And you think it’s not so perfect,
you think it’s not ok,
when your heart seems in a hollow,
and there’s no place to rest.

Just break it,
forsake it, I plea,
thatdamned key
burning me, indeed,
my breath caught,
deliver my sight,
never show,
break the key.


Breathing deep, beyond her,
whispers in your bed,
hide and keep, the key is broken,
writing now this end.


+++++++++++++

¿Cómo explicar qué me pasaba por la cabeza al escribir esta canción? Para entenderla, hay que viajar meses atrás en el tiempo, hasta la última noche que Irene pasó en Madrid antes de irse a un campamento durante quince días. Quince días extraños en que, por por primera vez desde que nos conocíamos, no íbamos a poder hablar. Yo tenía entonces un juego de esos, lazos de metal que sólo se separan de un modo determinado. Estaba compuesto por dos llaves, parecidas, que no iguales. Esa noche, separé las dos llaves y, cuando me despedí de ella, le di una, mezclada con sus propias llaves, que tenía yo.

Durante todo el verano, y las primeras semanas aquí, llevé esa llave al cuello. Hasta que, un día, decidí quitármela, y dejarla sobre mi mesa, como había hecho ella mucho antes. Fue el día en que decidí que olvidar lo que sentía era la mejor opción.

Esta canción, aunque ha sido escrita hace muy poco, hace referencia a aquellos días, a sentir colgando aquella llave y preguntarme qué hacía aquí sin ella. Es estúpido, pero bueno, era así.

La melodía de la base es "Turn the page", de Metallica, probablemente la canción que más me gusta de ese grupo.

lunes, 7 de noviembre de 2011

O cantar da anduriña.

Longa noite, xordo silencio,
¿cantades baixo o luar?
A anduriña sulca o ceo,
non esquece o teu mirar.

Volta, volta, do mar ao ceo,
onde non podes soñar,
as estrelas choran de medo,
e ninguén viu nunca o mar.

Din que din que eu nunca esquezo,
que meu defecto é lembrar
os teus suspiros sobre o meu peito,
bicos que non puiden dar.

Anduriña, feita de xeo,
de néboas e bágoas,
vai voltando baixo o ceo,
deixando atrás este mar.


Cando a ría chora de pena,
e o sol rompe no mar,
nos espellos, a luz reflexa
o seu eterno camiñar.

A anduriña non vai a ría,
non mira o mar dende os cons,
xa non vai polas ruiñas,
tristes, molladas, sen sol.

Din que din que eu nunca esquezo,
que meu defecto é lembrar
os teus suspiros sobre o meu peito,
bicos que non puiden dar.

Anduriña, feita de xeo,
de néboas e bágoas,
vai voltando baixo o ceo,
deixando atrás este mar

A cidade non é a mesma,
que xa non rí baixo o sol.
Ninguén o nota, ninguén pregunta
onde a anduriña voóu.

E, na meseta, lonxe da terra,
da dos seus pais e avós,
a anduriña, cantando chega,
chega, buscando o seu amor.

Din que din que eu nunca esquezo,
que meu defecto é lembrar
os teus suspiros sobre o meu peito,
bicos que non puiden dar.

Anduriña, feita de xeo,
de néboas e bágoas,
vai voltando baixo o ceo,
deixando atrás este mar.

+++++++++++++

Debo reconocer que el mérito de esta canción no es, para nada mío, sino de una compañera (me gusta considerarla amiga, vaya, pero a veces doy el tratamiento con mucha ligereza...aunque creo que no es el caso) de clase, Iria. Suyo, y de una conversación sobre poesía, en la que le comenté que intenté escribir en gallego, y no me salió. Ella defendió que no me iba a ser nada fácil, al no haber crecido acostumbrado a la lengua, y yo lo acepté. Hasta esta mañana, claro, en que, con una melodía en la cabeza, comencé a escribir esta canción. Puede tener ( y tendrá, seguro) errores, pero creo que para alguien cuyo único aprendizaje en gallego ha sido leer a Pondal, no está nada mal, idiomáticamente.

La canción en sí... habla de un viaje, y de una golondrina( sí, me dio por las golondrinas en estas dos últimas canciones) que viaja lejos del mar. El motivo de esta canción lo voy a mantener secreto alrededor de un mes, porque es un adelanto temporal, y algo que tampoco me apetece airear. Aún.

La letra utiliza la (preciosísima) melodía de "Desterro", de Luar na lubre, una canción que descubrí ayer y que es de esas que te hacen recordar la frase de Amy McDonald en "Mr. Rock&Roll": I wish I knew you...I wish I knew you before.

Agradecimientos especiales a Sandra por su paciencia conmigo y su corrección de mis errores en lengua gallega =)

Romance with a swallow.

I don't know, maybe it was you
who made me stand this long fall.
When I saw you, flying so high,
my heart stopped beating a while.

I was watching you,
just a faithful fool,
I saw you flying in my heart.

And, this summer, love,
there'll be none, but you,
beneath this fake shining stars.

You, swallow, who live in my heart,
have poisoned me, and spelled me with your charm.
Not a romance, but for me's enough,
'cause all I want is a kiss, that worths it all.

It was cruel to blame it on you
when it was completely my fault.
I regret now, to left it all,
having no answers, no clues.

Now, the summer's gone,
I've got nothing like you,
alone, a curse ver my sights.

A star from the south
still keeps callin me now...
forever in my heart.

You, swallow, who live in my heart,
have poisoned me, and spelled me with your charm.
Not a romance, but for me's enough,
'cause all I want is a kiss, that worths it all.


Just give me a kiss worth dying for...

You, swallow, who live in my heart,
have poisoned me, and spelled me with your charm.
Not a romance, but for me's enough,
'cause all I want is a kiss, that worths it all.


+++++++++++++

La historia de esta canción es... curiosa, cuanto menos. Empieza a escribirse el jueves pasado, cuando fui a "Costa Oeste", una tienda de tatuajes viguesa (no, no me pagan por esta publicidad), donde me tatué lo que llevaba tiempo queriendo: una golondrina. Concretamente, la misma que aparece en la cabecera de este blog. Como cualquiera que se haya hecho un tatuaje sabe (y yo llevo dos, así que tengo experiencia), los primeros tiempos tienen una pregunta que los marca "¿Qué significa?". Al principio, respondes, te esfuerzas por explicar. Luego, pierdes el interés. No es que no quieras decírselo, es que repetir una historia tantas veces cansa. Y acabas respondiendo vaguedades, que son recogidas de distinto modo.

Uno de estos modos fue interpretar. Fue el que escogió María, una compañera mía de clase, que pronunció las palabras clave: ¿Un romance con una golondrina?

Debo reconocer que me dejó pasmado. Nunca lo vi de ese modo, claro, siempre fui yo la golondrina. Pero una golondrina solitaria sólo puede enamorarse...de otra golondrina. Eso lo explicaba todo, y de pronto, todo tuvo sentido. Cierto es que no me tatué la golondrina por Irene, que era mía mucho antes de usarla en el libro que le regalé. Pero, ¿no fue ella acaso una golondrina? No fue propiamente un romance, pero no me importó. La canción salió sola y, a decir verdad, más allá de la calidad, siempre escasa, supo capturar ciertamente bien lo que sentí, lo que siento respecto a nuestra historia.

La melodía que utilicé como base es la de una de mis canciones predilectas de HIM, mi grupo favorito, la de "Cyanide sun".

viernes, 4 de noviembre de 2011

Light in your window.

Tonight, as the wind blows
the country, I can see
your eyes sparklin’,
but you’re not beside me.

So, I look into the night,
and the only thing
that is real in the dark
is your light, your window’s shine.

Your light, into the night,
your window tinkle sparks,
a beacon in the side
the seashore of my mind.

And you turn your light
off, then bring the dark,
well, how can I sleep
this night, of you I cannot dream.

Even closing my eyes,
even if I try,
even knowing I can’t forget
that light, that guiding spell.

And I smile to myself now,
I lay awake in bed.
If you switched off your window’s light,
I think I couldn’t sleep tonight.

Your light, into the night,
your window tinkle sparks,
a beacon in the side
the seashore of my mind.

And you turn your light
off, then bring the dark,
well, how can I sleep
this night, of you I cannot dream.


+++++++++++++

No es, para nada, mi tipo. Pero... es especial, de algún modo. Es una chica a la que se que puedo querer. Es el mejor bálsamo que encontré al llegar a esta ciudad, bálsamo de ojos negros y pelo oscuro. Yo buscaba un modo de olvidar, y ella me lo dio. También me precipitó hacia mis propios fantasmas, de vuelta a Madrid, pero de ella me quedo con lo bueno. Me quedo con la noche que descubrí la luz en su ventana, y sonreí sólo por saber que ella estaba detrás.

Quise, y creo que no lo conseguí transmitirle un cierto optimismo, pues corresponde a unos días felices en los que creí que el olvido era posible. Le tengo cariño precisamente por eso. Y, cuando el frío mesetario del Diciembre madrileño me hiera como se que lo hará, dándome esa respuesta que necesito y que creo conocer, se que será en sus ojos en los que fije los míos. O no. Pero lo creo igual.

La letra está escrita sobre la melodía de "Poison Prince", de Amy McDonald. Una gran canción de una voz magnífica y una artista como debe ser. Aunque salga en los 40.

viernes, 28 de octubre de 2011

Thought about you.

A sea of blue is separating
your eyes of mine, your smile is now away.
The sea of blue is now so fadeless,
and I think I won’t see you the same again.

This sea of blue is just not changing,
it’s a wall beneath my feet, embracing me.
That sea of blue, this light forsakenness,
makes me blind and it won’t ever let me see.

I thought about you tonight,
I woke up in a lonely sight,
I dreamed of you all the night,
and I couldn’t stand my hopes, your light.

I thought about you tonight,
I raised my eyes up to the stars.
I won’t lie, I just miss you too much.

A sea of blue tries me to forget,
I can’t see you, I think I have lost my faith.
The sea of blue hide beauty mermaids.
as they sing, my heart beats so loud, tries to escape.

This sea of blue, this salt in the wounds,
a new life, a new start, just one more chance.
That sea of blue, that lovely promise,
have no options, no election, I must trust.

I thought about you tonight,
I woke up in a lonely sight,
I dreamed of you all the night,
and I couldn’t stand my hopes, your light.

I thought about you tonight,
I raised my eyes up to the stars.
I won’t lie, I just miss you too much.


+++++++++++++

Esta canción vuelve a estar dedicada a Irene. La escribí en uno de esos días en que me da por pensar en lo que dejé atrás, no en lo que me espera. Sí, soy idiota. Utilicé como hilo conductor de la letra el "mar de azul", ese que nos separó. Porque yo, que siempre amé la mar, que llevo una golondrina planeando sobre el mismo tatuada en mi muñeca, jamás podré perdonarle el haber sido más fuerte que ella, el haberme arrastrado lejos de ella. A pesar de todo, sigo creyendo que era ella quién estuve tanto tiempo buscando. Mi chica. Y, sin embargo, ahora pertenece al pasado.

Sigo soñando con ella. Cada vez menos, pero sigo haciéndolo. Y sigo levantándome, casi esperando verla, o ver en mi habitación algo que me recuerde que este fin de semana la veré. Pero no. Ella no está. Y lo único que veo es una foto de los dos y una máscara veneciana que me recuerda que aún falta mucho para verla. Eso es lo que quise plasmar, y creo que dentro de lo que cabe, lo conseguí.

La melodía qué utilicé como base en esta ocasión es la de "Here, without you", de Three Doors Down